|
Schilden
van huid werden gebruikt door de
Prairie-Indianen. Sommige schilden waren
eenvoudige schijven van huid. Zij gebruikten de
dikke huid van de nek van de bisonstier. Na het
krimpen en het uitharden boven een vuur, werd het
gereed gemaakt en beschilderd door de eigenaar of
medicijnman. Andere schilden waren van ongelooide
huid, welke rond houten hoepels werden uitgerekt.
Later werden zij gemaakt van ruwe koeiehuid. Voor
plechtige doeleinden werden zij van canvas of
gemzenhuid gemaakt.
De museum
schilden zijn zelden rond. Algemeen bekend is,
dat de schilden in de loop van de jaren
aanzienlijk zijn scheefgetrokken, nog in het
gunstigste geval waren het in het begin toch
onregelmatig cirkels en van een enigszins
ongelijke oppervlakte. Het krimpen en snijden van
zulk een zware huid hadden duidelijk zijn
moeilijkheden.
Een andere variatie was een dubbele laag van
ongelooide huid, samen genaaid en opgevult met
gras, bisonhaar of zelfs documenten. Een
waarnemer vertelde, dat een schild dat hij van
een Comanche krijger had weggenomen, was opgevuld
met de pagina's van een boek, waarin de volledige
geschiedenis van Rome werd behandeld !!!.
Voor de introductie van het paard, was het schild
gewoonlijk zowat negentig centimeter in diameter
en werd door krijgers te voet gedragen.
Ongetwijfeld door de introductie van het paard,
welke de oorlogvoerings-tactiek drastisch
veranderde, begon de ontwikkeling van een kleiner
schild, waarschijnlijk 48cm of zo in diameter. In
oorlog werd inplaats van het meevoeren van het
schild, soms kleine replicas om de hals of in het
haar gedragen.
Meervoudig geschilderde schildovertrekken zijn
uiterst zeldzaam en beperkte zich tot de oudst
overgebleven schilden.
Het is interessant op te merken, dat ondanks de
diep persoonlijke aard van het oorlogsschild,
één van meest gewaardeerde trofeen van het
slagveld, het schild van een andere strijder was.
Wegens deze zeer persoonlijke bron van inspiratie
was het oorlogsschild één van de meest
individuele uitdrukkingen qua regionale kunst.
De definitieve stap was de vooral belangrijke
decoratie. Verf werd altijd gebruikt om
persoonlijke symbolen en dromen te schilderen,
dit om de diverse stammenclans ( Beer, Hond,
Schildpad, enz.) te vertegenwoordigen. De
favoriete versieringen omvatten veren,
handelsdoek, haar en medicijnzakjes, die heilige
voorwerpen bevatten.
Iedere krijger schilderde zijn persoonlijk
magisch ontwerp en vaak geloofde hij dat het
ontwerp en niet het schild hem beschermde.
De symbolische decoratie's werd het meest
geschilderd op een schildovertrek.
Oorlogschilden werden gedragen door bijna elke
krijger van de Prairie. Hoogst gewaardeerd voor
zijn medicijnkracht, kwamen de symbolen van het
schild vaak uit een visioen en hadden
persoonlijke betekenis voor de eigenaar. Bij
sommige stammen werden de schilden met een
gemeenschappelijk ontwerp gedragen door leden van
de gemeenschap.
Het oorlogsschild was een heilig voorwerp voor
een Prairie Indiaan.
Verdere decoratie bestond uit lappen doek en
buckskin met de veren van adelaars en andere
roofvogels eraan hangend. Vele schilden hadden
voorwerpen, zoals vogels, delen van vogels,
klauwen en persoonlijke medicijnbundels.
In de dagen vóór de krachtige geweren, was het
oorlogsschild het meest gewaardeerde bezit van de
Prairie Indiaan. Een goed schild zou een pijl
kunnen tegenhouden en weerde sommige ronde
musketballen of kogels van de oude voorladers af.
De schilden droegen vaak heilige veren en elke
stap in het zorgvuldig bepaalde proces om het
schild te bewerken, "overgoot" het
schild met extra betekenis.
Schilden zijn moeilijk te vinden, zelfs niet in
museums, daar het schild bij het overlijden van
een krijger, geplaatst werd aan de zijkant van
een hoge dodenstellage. Overgelaten
aan de elementen van de natuur, keerde het met
het lichaam terug naar Moeder Aarde.
|
|
